26 Δεκεμβρίου ου, 2004 άφησε μια πολύ δυσάρεστη μνήμη στην ιστορία της Ταϊλάνδης, είναι το κλειδί για αυτό. Εκείνη ακριβώς την ημέρα, ο φίλος μου είχε καταφέρει να πείσει έναν άλλο κοινό μας γνωστό να τον συνοδεύσει σε μια άλλη εκδρομή, στην προκειμένη περίπτωση στο νησί Πουκέτ. Λίγο μετά τη χριστιανική εορτή των Χριστουγέννων, οι δυο τους ταξίδεψαν εκεί, φορτισμένοι με θετικά συναισθήματα και προσμονή για τα επερχόμενα κατορθώματά τους. Τους ευχήθηκα μια ευχάριστη πτήση, πολλές ατμοσφαιρικές φωτογραφίες και πολλές ενδιαφέρουσες και αξέχαστες εμπειρίες που θα έχουν να διηγηθούν. Την ίδια ημέρα, πολλοί από εσάς ίσως θυμάστε ότι διάφορα μέρη της Ταϊλάνδης, και ιδίως το Πουκέτ, επλήγησαν από ένα από τα πιο άγρια τσουνάμι στην ιστορία του κόσμου. Όταν η είδηση γι' αυτό βγήκε στα μέσα ενημέρωσης, άρχισα αμέσως να χτυπάω τα τηλέφωνα των φίλων μου, θέλοντας να μάθω αν ήταν σώοι και αβλαβείς και τι τους συνέβαινε; Θυμάμαι ότι δεν υπήρχε σύνδεση και οι πάροχοι κινητής τηλεφωνίας παγκοσμίως δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν σύνδεση με εκείνο το μέρος του πλανήτη μας, λόγω των εκατομμυρίων κλήσεων από ανθρώπους των οποίων οι αγαπημένοι τους βρίσκονταν εκείνη την εποχή στην Ταϊλάνδη. Αμέσως επικοινώνησα με τους συγγενείς των δύο φίλων μου, οι οποίοι επίσης δεν είχαν καμία επαφή για μεγάλο χρονικό διάστημα και τι τους συνέβαινε. Μόλις λίγες μέρες αργότερα έμαθαν ότι ήταν καλά και ότι ήταν μοναδικά τυχεροί. Στο δρόμο τους προς την Ταϊλάνδη, η αεροπορική εταιρεία με την οποία ταξίδευαν έπρεπε να σταματήσει για τεχνικό λόγο για ανεφοδιασμό και, μέσα σε αυτή τη χρονική διαφορά, η πτήση τους καθυστέρησε και το τσουνάμι, το οποίο είχε τερατώδεις διαστάσεις, στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, ντόπιους και τουρίστες.
Από εκείνο το σημείο, άρχισα να δίνω πραγματικά σοβαρή προσοχή στην Ταϊλάνδη. Ναι, για έναν πολύ δυσάρεστο λόγο για πολλούς ανθρώπους, αλλά αυτή η ιστορία με προκάλεσε να ψάξω για πληροφορίες σχετικά με όλα όσα συμβαίνουν εκεί. Και πέρα από το τσουνάμι, έμαθα αρκετά για την ομορφιά, την ιστορία και τον πολιτισμό αυτού του μικρού κομματιού του παραδείσου. Με έκανε να ξεκινήσω στη σκέψη μου τη διαδικασία να εξετάσω την ιδέα να το επισκεφθώ. Είναι ενδιαφέρον ότι η πρώτη μου επίσκεψη στην Ταϊλάνδη έγινε επτά ολόκληρα χρόνια αργότερα, το 2011. Αλλά όχι μόνο καρποφόρησε, αλλά μετατράπηκε και σε πιο τακτικές επισκέψεις.
Ένα χρόνο νωρίτερα, το 2010, άρχισε ο σχεδιασμός και η αναζήτηση φθηνών αεροπορικών ναύλων. Αποδείχθηκε ότι το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα ήταν να βρει κανείς ένα εισιτήριο που να είναι μέσα στην τσέπη του. Στη συνέχεια, το κίνητρο για την εύρεση μιας καλής προσφοράς αρχίζει να αυξάνεται με τρομερούς ρυθμούς και όταν κάποιος αποκτήσει τη θέση που του έχει κρατηθεί στο αεροπλάνο, τότε τα σχέδια για όλα τα υπόλοιπα γίνονται πιο εύκολα και πιο ευχάριστα. Με έναν άλλο φίλο μου, ο οποίος ήταν το δεύτερο άτομο που προσπάθησε και πέτυχε πολύ πιο γρήγορα να με πείσει όλα αυτά τα χρόνια να επισκεφθώ την Ταϊλάνδη, αγοράσαμε τα εισιτήριά μας και αρχίσαμε το μεγάλο διάβασμα στο διαδίκτυο για πληροφορίες σχετικά με τον προορισμό, ώστε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο προετοιμασμένοι για όσα μας περίμεναν και να απολαύσουμε το ταξίδι μας στο έπακρο. Οργανώσαμε τα πάντα μόνοι μας χωρίς να χρησιμοποιήσουμε ταξιδιωτικό γραφείο. Δεν είχαμε φύγει ακόμα και ήρθε η πρώτη διασκεδαστική στιγμή. Ομολογώ ότι το περιστατικό με το τσουνάμι του 2004 με συγκλόνιζε ακόμη βίαια και είχα κάποια υπολειμματική ανησυχία. Για το λόγο αυτό, ξεκινήσαμε την αναζήτηση ξενοδοχείου με την ιδέα να είναι κάπου ψηλά στα βουνά στο Patong, το κορυφαίο σημείο του Πουκέτ για γλέντι.