Toen we terugkwamen uit Thailand, hebben we dagenlang vrienden verteld over onze avonturen. We ontmoetten veel andere mensen die deze magische plek al hadden bezocht. Of wanneer meerdere mensen naar Thailand zijn geweest, dan spreken ze dezelfde taal. Hoe meer tijd er verstreek, hoe meer nostalgie ons overviel en hoe meer we verlangden om snel weer terug te keren. Naar zee gaan in de winter, vergezeld van een palet aan ander lekkers, het klonk inspirerend. Bovendien kwamen we thuis met zo'n bruine kleur dat we er in vergelijking met onze landgenoten en het seizoen in Bulgarije een beetje belachelijk uitzagen, maar... trots op waren. We waren helden in onze eigen ogen omdat we ook onze vlag hadden gezet op de bestemming waar miljoenen van hielden. Op de een of andere manier kwam het einde van 2011 ongemerkt in zicht en kwamen de gedachten om erheen te gaan weer terug. We besloten onszelf een pauze te gunnen en ons voor te bereiden op de echte winter, onze eigen winter zonder zee. Mensen zeggen wel eens dat herinneringen je niet warm houden, maar dat bleek niet het geval te zijn. In gezelschap van mensen die Thailand hadden bezocht, begonnen we het idee te bespreken om een website of een Facebook-fanpagina te maken waar iedereen interessante verhalen, foto's en video's van daar kon delen. Natuurlijk kijkt iedereen op dat moment naar anderen om dit proces te organiseren, simpelweg omdat ze geen extra tijd willen verspillen. "Oké...", zei ik toen en vervolgde "Ik zal een Facebookpagina maken". Zei ik en hing op.
Op 17/11/2011 werd een fanpagina geboren, die ik de unieke naam "Geheimen van Thailand" gaf. Om te beginnen postte ik mijn herinneringen en materiaal, en al snel stuurden verschillende vrienden hun herinneringen naar een e-mailadres dat ik had opgegeven, en ik postte regelmatig, dag na dag, met vermelding van hun namen als auteurs van het materiaal. Langzaam groeide de pagina omdat mijn vrienden het doorvertelden aan hun vrienden, die het op hun beurt weer doorvertelden aan derden. Weken later had ik al meer dan 1000 fans. Mijn e-mail stroomde vol met foto's en video's. Ik had ontzettend veel werk om ze te downloaden, te beschrijven per map en locatie. Amateuristische dingen, zonder commercieel doel, maar het werk werd op een gegeven moment zo intens dat ik hele nachten na officiële werktijd bij mijn titulaire andere baan moest doorbrengen om ook dit werk te doen, waar ik tot op de dag van vandaag veel plezier aan beleef. De tijd kwam al snel dat ik een andere belangrijke beslissing moest nemen. Er verschenen veel fans uit Europese landen en mijn pagina was in het cyrillisch. Ik registreerde een tweede pagina in het Latijn en natuurlijk met de naam "Thailand-Secrets". Hierdoor kon ik de pagina tijdelijk in tweeën splitsen, de ene in het Bulgaars, de andere alleen in het Engels. Niet lang daarna begonnen de fans uit andere landen echter exponentieel te groeien en verschenen er fans uit alle andere continenten. Toen moest ik een risico nemen en de regel van Facebook gebruiken om twee pagina's met dezelfde naam en inhoud samen te voegen. Het sociale netwerk garandeerde echter niet dat de overdracht succesvol zou zijn en er was een mogelijkheid, hoewel klein, dat ik beide fanpagina's zou verliezen. De andere voorwaarde was dat de grotere de kleinere zou "opeten", en ik wachtte een paar dagen om de kans te krijgen de Engelse als leidende te kiezen. Dit gebeurde allemaal eind 2012. Blijkbaar had ik weer geluk en slaagde ik. Van twee fanpagina's van elk 20.000 fans had ik nu 40.000 fans tot mijn beschikking. Ik voelde me trots. In deze periode slaagde ik erin om partner te worden van het honorair consulaat-generaal van het Koninkrijk Thailand in Bulgarije. Op hun website had ik video- en fotolinks naar mijn pagina. Dat heb ik nog steeds. In deze periode zochten veel reisbureaus mij op om hun reispakketten te verkopen, niet alleen naar Thailand maar naar heel Azië. Ik heb ze allemaal geweigerd. Waarom? Ik besloot dat ik mijn hobby niet in zo'n vroeg stadium om zeep wilde helpen en de fans op de pagina niet in verwarring wilde brengen door ze te overspoelen met talloze aanbiedingen. Dit was, en is nog steeds, vooral een pagina voor de lol en het delen van herinneringen en het plaatsen van realtime gebeurtenissen, foto's en video's uit verschillende delen van Thailand. Vanaf 2011 tot op het moment dat jullie dit lezen, heb ik elke dag meer dan 30 stukjes gepost, waarbij ik me heb gehouden aan bepaalde sociale netwerkregels van minimaal 30 minuten tussen elke post. Het waren deze regels die me motiveerden om aan het einde van het volgende jaar 2013 een website te registreren met dezelfde naam www.Thailand-Secrets.net , zodat mensen snel en gemakkelijk toegang kunnen krijgen tot mijn en andermans materiaal en ervan kunnen genieten. Naast veel werk moest ik ook investeren in het programmeren van de website en het verder promoten van het hele project op Facebook. Elke hobby vergt zijn tijd en investering, die je, als het niet op je drukt, met echt plezier en passie realiseert.