36. Ons eerste eilanddrama en echte avontuur begon in het bovengenoemde park.



De excursie begon de volgende ochtend weer vroeg, toen het busje van het organiserende bedrijf ons kwam ophalen van het complex en ons naar de haven bracht, waar we samen met onze vrienden aan boord gingen van een groot schip dat we naar de eindbestemming brachten. Er was een beetje opwinding, wat niet al te zorgelijk was, maar het kind van onze vrienden (een jongetje van 4) nam het niet zo goed op en zorgde voor wat commotie onder het gezelschap. Uiteindelijk, na het overstappen op kleinere motorboten, bereikten we de eerste locatie. We stonden op het punt om een rotsmassief te beklimmen zonder duidelijk afgebakend pad, en het doel was een paar uitkijkpunten vanwaar we van het prachtige uitzicht konden genieten. Geweldig, maar niemand had ons gewaarschuwd voor de extreme klim, en we hadden allemaal ...teenslippers aan. Om meer duidelijkheid te scheppen over de klimroute, die helemaal niet kort was, betekende het ontbreken van een aangewezen pad dat we van rotsblok naar rotsblok moesten klimmen, plus dat we ons de hele tijd aan een hulptouw moesten vasthouden. Ik zeg geenszins dat het onmogelijk was om te klimmen, maar er moest wel goed opgelet worden, want de meeste rotsblokken op waren scherp en onregelmatig gevormd. Voeg daar nog eens aan toe dat ik 110 pond weeg op een lichaam van 192 cm en het betekende een teken van enorme voorzichtigheid voor mij. Maar ja, ik was niet van plan om mezelf daar op te sluiten en ik haastte me dapper naar de top. Mijn vrouw, ongeveer 1,80 m en 60 kilo, liep een paar meter voor me uit en wierp een blik op waar ik was. Ik moet bekennen dat ik al na een paar meter hevig zweette en dat mijn t-shirt eruitzag alsof ik net uit de badkamer kwam. Helaas was het gewicht onvergeeflijk. Op de een of andere manier voelde ik me trots dat Viewpoint #1 was bereikt, maar er waren nog twee hoogtes te gaan. Ik was halverwege het tweede terras toen mijn vrouw me al uit het oog was verloren en uitzichtpunt 2 had bereikt en we communiceerden, maar alleen door onze stemmen te horen. Net op dat moment hield het touw me niet meer, ik draaide om mijn as, een van mijn teenslippers brak en vloog weg in een onduidelijke richting maar viel dicht bij me. Ik vloog kort naar beneden en wist met één voet redelijk stabiel te stappen, de andere bleef steken in een scherpe rots. Gelukkig voor mij kon ik landen en zat ik op een rotsblok dat niet in tweeën was gespleten en waarvan de vorm zodanig was dat de schade niet groot was. Terwijl deze semi-acrobatische prestatie van mij aan de gang was, slaakte ik blijkbaar een kreet die mijn wederhelft bereikte en ze kwam meteen naar beneden om te zien hoe ik eraan toe was. Gelukkig waren er andere Europeanen om me heen die meteen hulp boden. Het resultaat was - een gescheurde teenslipper waarmee ik de terugreis niet kon voortzetten, en 2 bloedende tenen van de impact met de scherpe steen. "Maar goed dat ik geen scherpe steen heb geraakt terwijl ik zat!". Dit waren mijn eerste woorden en op de een of andere manier kwam de voorspelling van de oma uit Bangkok, die me voorspelde dat ik nooit meer naar Sofia zou terugkeren, zachtjes in mijn gedachten boven. Maar toen alles bij dit incident met minimale schade afliep, besloot ik er toch niet zoveel aandacht aan te besteden. Ik had echter wel schoenen of andere teenslippers nodig om weer naar beneden te kunnen en niet het risico te lopen weer in elkaar geslagen te worden. Op dat moment herinnerde het geluk me er weer aan dat het mijn vertrouwde vriend is. Een jong stel uit Denemarken passeerde ons en de jongen, die mijn bebloede tenen en gescheurde teenslippers zag, bood zijn reserveslippers aan die hij voor de zekerheid had meegenomen. "Ongelooflijk," zei ik tegen mezelf. Hoe groot was de kans dat iemand in het rotsklimmen reserveslippers had? Niet erg groot. Maar als het geluk je helpt, grijp je er een handvol van. Ik bedankte de man en we spraken af dat ik ze hem terug zou geven als we beneden waren, en toen moest ik op de een of andere manier mijn tweede teenslipper vasthouden zodat ik niet helemaal op blote voeten liep. Dit is het moment om te vertellen dat ik besloot om dit paar van mij niet weg te gooien, omdat ze gehecht hadden kunnen worden. En nu vraag je je waarschijnlijk af: "Waarom waren ze zo belangrijk voor me?"

Je herinnert je waarschijnlijk wel dat dit dezelfde zijn die ik kocht in de Jungseylon Mall in Phuket. Ze hadden niet alleen emotionele waarde, maar ze droegen ook een leuke boodschap met zich mee en bovenal waren ze van een kwaliteitsmerk dat gerepareerd kon worden. Het zal je niet verbazen om te weten dat ik, nadat ik in Sofia gehecht was, deze slippers naar de kust droeg en tot op het moment dat ik dit verhaal schrijf. Grappig, nietwaar? Maar laat ik verder gaan met het verhaal. Toen we eenmaal beneden waren, kon ik wat alcohol vinden om mijn teenwonden te wassen en van daaruit gingen we terug op de speedboot. Die bracht ons naar een ander strand waar een inham was en de zee rustiger was en daar zouden we met z'n tweeën onze kanovaardigheden testen. De uitdaging klonk geweldig, maar de organisatie was onthutsend. Op een moment als dit was het noodzakelijk om een bootgids te hebben en iemand die ons allemaal volgde om toezicht te houden op het proces, want het was niet bepaald veilig, vooral voor degenen zoals wij die niet konden zwemmen. Het klinkt jammer, maar we gaven het tenminste toe. We kregen veiligheidsvesten aan en al onze papieren werden opgeborgen in duiktassen die bij ons op de kano's bleven. We gingen op weg, maar met het detail dat we laatste waren en er niemand achter ons zat. De route ging over zee, daarna moesten we door een lagune met rotsen, om uit te komen op een ander strand waar we het Erawan-meer zouden zien. Iedereen was door het gedeelte met de lagune gegaan, waar paren achterover moesten leunen om succesvol te kunnen oversteken en hun lichaam en hoofd niet te stoten aan de uitstekende extreem scherpe diamanten van de grot in dit deel van de route. Het was onze beurt om de kano naar buiten te duwen en we zagen absoluut niemand om ons heen. Bij het manoeuvreren met de kano slaagden we er op een gegeven moment niet in om onze lichamen mooi te kantelen en de boot kantelde in het water en de duiktassen vlogen eruit met de teenslippers. We waren in een grot en in een gat van 10 bij 5 meter, alleen. Instinctief wist ik op het moment van kapseizen een van de propellers vast te pakken om afstand te houden van de rots zodat we die niet zouden raken, want zoals ik al zei, staken de scherpe diamanten naast elkaar uit en waren supergevaarlijk. We waren zichtbaar bang omdat we niemand konden zien, en ook al hadden we onze reddingsvesten aan, het was de eerste keer dat we in contact kwamen met de zee en het ontbreken van een bodem in een situatie als deze maakte onze angst nog groter. We grepen ons allebei vast aan een omgekeerde boot, de schroef tussen mijn benen. Het erge was dat er, ondanks de baai, een deining stond die de kano steeds verder naar achteren duwde en dat we het risico liepen de rots te raken, en achteruit. We begonnen om hulp te roepen. We hadden blijkbaar weer geluk, want een van onze vriendelijke Bulgaarse stellen had onze kreten gehoord en kwam ons helpen. Toen we hoorden dat er hulp kwam, werden we zogenaamd wat rustiger, maar precies op dat moment liet ik de schroef vallen en daarmee de boot. Onze vrienden kwamen er al aan (het waren uitstekende zwemmers). Tegen de tijd dat ze vrij dicht bij ons waren, kwam er een nieuwe golf voorbij en om te voorkomen dat we allebei ons hoofd op de rotsen zouden breken, slaagde ik erin mijn vrouw voor me te houden terwijl ik met mijn arm wat afstand maakte. Het resultaat was duidelijk - het vlees van twee van mijn vingers was afgerukt door de scherpe diamanten waarin ze vastzaten. We hadden geen andere kans, want de volgende golf had een nachtmerrie kunnen worden. Het bloed dat eruit stroomde maakte me nog banger omdat het vlekken op het water begon te maken en we niet wisten hoe de zeefauna om ons heen was. Letterlijk op het laatste moment doken onze vrienden op, en met hen kwam al snel een Thai van de groepsorganisatoren. Samen hielpen ze ons 5-6 meter verder de zee in, waar ze wisten dat er een klein stuk in de rotsen was waar we tijdelijk op konden stappen. Verrassend voor ons was dat de Thaise man, in plaats van ons op te halen en in zijn kano naar het strand te brengen, ons in een andere kano zette die volgens hem "betrouwbaarder" was en ons opnieuw liet sturen om alles zelf af te maken. Het is niet geloofwaardig, maar het gaf ons een beter gevoel. Toen ik het strand bereikte, werd ik naar een speciale medische post gebracht om eerste hulp te krijgen, waarbij ik zowel mijn tenen als mijn hand spoelde en beide verbond. We waren vooral onze vrienden dankbaar, want het is niet overdreven om toe te geven dat ze ons waarschijnlijk hadden gered van zeer ernstig letsel en God verhoede van iets dat nog enger was. Dit was het tweede moment waarop ik even een verband zag met de voorspelling van de grootmoeder in Bangkok, maar opnieuw besloot ik er niet zoveel aandacht aan te besteden, we leefden tenslotte nog. Alle voorbereidingen voor de reis gingen verder met een lange trap die ons naar het View Point naar het Erawan-meer bracht. Het was een beetje moeilijk om op blote voeten te lopen, maar daarom gingen we, om het maximum te zien. Er was hier een heel grappig moment. De hele weg naar boven hoorde ik wat leek op echt machinegeweervuur en superhard gekletter. Maar goed dat ik aan het begin niet vroeg wat dat was, want dan was ik niet verder geklommen. Uiteindelijk vertelden mijn vrienden me lachend dat het ratelslangen waren. Nou, het is maar goed dat ze ook niet nog serieuzer zijn gaan donderen.

Terwijl ik dit schrijf, herinnerde ik me dat we op weg naar dit park aan zee, bij de haven, werden gefotografeerd als souvenir, en deze foto van ons hangt nog steeds in de woonkamer van het appartement waar we in Sofia wonen, samen met een andere foto, die we later zullen bespreken. Na deze eigenaardige actie kwamen we laat in de avond terug in het hotel en besloten we te chillen op het donkere terras met een Hong Tong cocktail en een cola. Voor het geval je zou zeggen dat de lol er voor vandaag af was, zou het een nieuwe dosis angst en lachen tegelijk worden. We zaten op het terras en legden onze voeten hoog op de richel, niet wetend wat daar beneden zou gebeuren. We waren net aan het proosten en toen viel er iets op het dak van het huis dat een paar meter voor ons stond, met bomen tussen onze huizen. "Einde! Dat is nu een slang," zei ik op , en lachend gingen we terug naar binnen, de deur vergrendelend voor ongenode gasten. Binnen volgde de nachtelijke zaklampcontrole. Er kwam echter een moment van geruststelling en een poging om te slapen. Wat we ook zeiden, we hadden geen rustgevende nacht. Elk geluidje, ook al was het in onze slaap, trok onze aandacht en het maakte de nachten tot een ware nachtmerrie. Maar goed dat er na elke nacht een dag kwam die ons steeds weer in de hemelse dimensies van deze magische plek wierp.


Chapters