18. In januari 2014 was het tijd voor mijn tweede reis naar Thailand.



Zeker, 3 hele jaren later. Maar geloof me, ik leefde elke dag figuurlijk in Thailand tijdens het project. Natuurlijk is de sensatie en het gevoel om daar op de grond te zijn door niets te evenaren. Twee maanden eerder in 2013 was het tijd voor wat serieuze organisatie en na nog een promotieactiviteit van Qatar Airways gingen ongeveer 25 mensen van verschillende bevriende bedrijven op weg voor 14 dagen in Phuket. Ook hier zal ik de leuke kant van de algehele organisatie niet onvermeld laten. Om de prijs van ons ticket te drukken, boekten we tickets met een overnachting van 10 uur, heenreis in Doha (Qatar), terugreis in Kuala Lumpur. Fast forward naar begin januari 2014, toen we Doha al bereikten en tegen 22.00 uur 's avonds moesten bedenken wat we zouden doen tot 8.00 uur de volgende ochtend. Dat waren 10 hele uren. We mochten de luchthaven niet verlaten, wat onze situatie nog erger maakte. Er begonnen doelloze rondleidingen (het vliegveld was nog in de oude opzet) en allerlei tijdverspillende pogingen met drank, eten en kaartspelletjes. Het leek wel of de tijd stilstond. Maar toen we wisten waar we naartoe gingen... veel van mijn vrienden gingen voor het eerst en hun angst was nog groter. Het was tijd voor onze vlucht, die gepland was met een tussenlanding van een uur in Kuala Lumpur, zonder uit het vliegtuig te halen en dus kwamen we 's avonds aan op de luchthaven van Phuket. Tegen de tijd dat we beschikbare taxi's hadden gevonden, tegen de tijd dat we in Patong aankwamen, tegen de tijd dat we incheckten in de verschillende hotels die iedereen had uitgekozen volgens de verschillende vriendelijke bedrijven, waren er ongemerkt nog eens 2 uur voorbij gegaan. We waren moe, we hadden al bijna 2 dagen niet geslapen. We waren allemaal van plan om te slapen, we hadden tenslotte 2 hele weken van ontspanning en plezier voor de boeg. Ja, maar nee...Een paar vrienden brachten ons op het idee om iets te gaan drinken op Bangla Road. En...als je daar wat gaat drinken, blijf je daar meestal tot de volgende ochtend. We verdeelden ons in 4 groepen, kozen elk hun favoriete bar en muziekstijl en namen de sfeer van Merry Street in ons op. Ik herinner me dat we allemaal lokale mobiele telefoonkaarten hadden gekocht om snel met elkaar verbonden te zijn, en rond 4 uur 's ochtends ontvingen we berichten over een Bulgaars feest en een bijeenkomst in de Hollywood Bar. Ik zei meteen "Nou, nu weten de Thais waar Bulgarije ligt". Ik zat niet ver naast de waarheid, alleen wij weten hoe we moeten feesten zodat we nog lang herinnerd zullen worden. Mijn volgende hoogtepunt met betrekking tot Thailand begint hier ergens.


Chapters