40. Ik kan het verhaal over onze supergrappige reis naar het hotel vanaf de haven zonder geld niet overslaan.



Toen we van de catamaran stapten, ontdekten we dat we absoluut geen idee hadden waar we waren, we hadden geen internet en onze telefoons waren bijna dood. Onze pogingen om de lokale bevolking onderweg te vragen waar we waren, hadden geen succes. Het Thaise Engels is van een heel laag niveau. We waren nog zo verdoofd door het hele gebeuren op zee dat het ons helemaal niets kon schelen wanneer we bij ons huis zouden kunnen komen. Wat we gingen doen met slechts 99 baht was niet duidelijk. Het belangrijkste was dat we leefden en gezond waren. We liepen verder door een van de straten en kwamen een twee meter lange Russisch sprekende burger tegen. Onze pogingen om van hem te weten te komen waar we waren verdampten ook toen we hem benaderden en zagen dat hij zo dronken was dat hij zelf niet wist waar hij was. We besloten te wachten en te zien of er een shuttle langs zou komen. Er gingen nog geen 10 minuten voorbij en er verscheen er een. Hij werd bestuurd door een Thaise opa van ongeveer 70 jaar oud. We stopten hem en vertrouwden erop dat hij begreep waar ons hotel was en dat we op de goede weg waren. We waren nog meer verheugd toen hij zei "Ok, stap in". Na een rit van 30 minuten in een nog onbekendere richting, kwamen we uit bij een superdrukke plek die blijkbaar de laatste halte van de meneer was. We stapten uit en deden nog een poging om van hem te weten te komen waar hij ons naartoe had gebracht? Het was onze eerste lach van de dag. Het bleek dat de opa twee woorden Engels kende en toen hij ons zag wachten om ons ticketgeld te krijgen, zei hij dat we moesten opstappen, totaal niet begrijpend wat we hem hadden gevraagd. Het kostte ons precies 100 baht en ik had 99. Ik gaf hem een handvol munten in zijn hand en nou ja, hij toonde geen zin om ze te tellen, zodat we ons niet zouden blootgeven en zouden besluiten ruzie te maken over één baht. We vroegen rond of er toeristen waren en hoorden van hen dat we ons aan de andere kant van het eiland bevonden. We glimlachten weer. Het werd steeds leuker. Het andere wat we ons toen realiseerden was dat we op het Annual Island Festival waren gestuit. Hoe kon het dat we die ook hadden? Er was niets willekeurigs aan. Er was een buitenpodium en muziekbands, duizenden mensen eromheen en tientallen tenten met heerlijk eten. Leuk, ja, maar wij hadden geen enkele knuppel. Alleen, hongerig, geen geld, maar... overleven en bij een concert. Er is echt geen dag zoals deze. Maar het is allemaal goed als het goed eindigt. We zwierven rond, ons tegoed doend aan de heerlijke etenswaren waarvan de stoom rondwervelde. We luisterden en keken naar ten minste een deel van het interessante concert. Alsof we zo'n einde nodig hadden, want het verhoogde onze stemming enorm. Oké, maar hoe kwamen we thuis? We zochten naar taxi's en vroegen ons af hoeveel het zou kosten om naar ons huisje aan de andere kant van het eiland te gaan. Ze zagen dat we geen geld hadden en we mochten ze niets geven op de compound, maar dat was ook een reden om elk bedrag te vragen. Op verschillende plaatsen vroegen ze ons 1200 baht. Ik heb ze meteen geweigerd. Niet alleen omdat het veel leek, maar de waarheid is dat we elke dag lokaal geld opnamen bij een geldautomaat in Chaweng en dat ik daar ongeveer 600 baht in huis had. Dat hield ons over om te rijden en ik kon ze daar ook niet betalen. Verder had ik geen pinpas of creditcard bij me, die lagen in de kluis. Wat is het uiteindelijk geworden? We hadden geen nuttige zet. We gingen terug naar onze startpositie om te informeren of er nog een laatste shuttle was voor die dag en te vragen of we haar konden betalen als we thuiskwamen. Om het circus compleet te maken, zagen we op dezelfde plek waar we 2 uur geleden waren uitgestapt, dezelfde opa die zijn laatste run zou lopen. Ah, we waren blut. We hadden geen andere keuze en stapten in. Op de shuttle ontmoetten we andere Europeanen die ons een sprankje hoop gaven dat haar laatste stop in Lamai was en we in de goede richting zaten. Binnenin waren er twee banken waar ongeveer 10 mensen op konden zitten. Vlakbij de chauffeur zagen we een Thais en Nederlands stel. Gelukkig voor ons kende het meisje Engels en konden we haar motiveren om de opa te vertellen dat we geen geld hadden en dat we niet tegen hem zouden liegen en hem aan de balie zouden betalen als hij ons een lift zou geven. Hoeveel en wat hij had begrepen was een compleet raadsel, maar ze legden het hem in ieder geval uit in zijn moedertaal. Langzaam kwamen er wat mensen naar beneden, nieuwe kwamen naar boven, maar een kilometer van ons doel waren alleen wij en het stel in kwestie nog over. De Thaise vrouw zei op een gegeven moment iets tegen de chauffeur en vroeg me beleefd om uit te stappen en naast hem te gaan staan om uit te leggen waar hij heen moest rijden, omdat hij de onverharde weg op zou rijden zodat hij niet te lang op ons zou wachten en zou besluiten dat we er vandoor waren gegaan en tegen hem hadden gelogen. Ik kwam naar hem toe toen hij plotseling links stopte, me met een zuur gezicht aankeek, me uitschold in het Thais, waar ik niets van verstond, en wilde dat we uitstapten. Ik klopte op het raam en vroeg zijn landgenote om hulp. Ze zei iets tegen hem en hij reed door en toen we heel dichtbij waren, trok hij weer naar links en herhaalde het tafereel zich. Maar deze keer schreeuwde hij nog harder en bedreigde hij me met zijn telefoon in zijn hand. Na nog een uitleg van achteren gingen we er voor de 3e keer vandoor en bereikten we langzaam de compound. Ik zette mijn vrouw af als een soort weddenschap en rende naar buiten om geld te halen. Hij had me verteld dat hij 400 baht wilde, wat me, gezien het beschikbare geld, prima uitkwam. Ik haalde alle 600 uit de kluis en gaf het allemaal aan hem. Dat was weer een reden voor een glimlach tussen ons. De man was zo blij met een fooi van 200 baht dat als hij Engels kon, ik hem al voor ons zag werken in onze resterende twee dagen. Onmenselijk uitgeput van dit alles dronken we nog een Hong Tong cocktail en een cola, en dat was misschien wel de enige nacht dat we iets geslapen hebben.


Chapters